Όλα τα πουλάκια ζυγά ζυγά - Δόμνα Σαμίου (kalamatianos)

Έκθεση στο Ψάρι Γορτυνίας έως 30-8-11

*περισσότερα στο: http://arcadiani.gr/

ΣΤΟΝ ΑΡΤΕΜΩΝΑ ΕΙΡΗΝΗ ΚΟΝΙΤΟΠΟΥΛΟΥ

...και στην Αρκαδία ακούμε τα ωραία νησιώτικα...

με την φωνή της Ειρήνης Κονιτοπούλου....

«Να γυρίσουμε στα χωριά μας, να ξαναδεθούμε με τη γη...»

"Η ζωή είναι ένα δώρο που μάς δίνεται άπαξ. Εχει ημερομηνία λήξεως. Και έχουμε το δικαίωμα να τη χαρούμε, να την μοιραστούμε, να δημιουργήσουμε", λέει ο Χρόνης Μίσσιος στο Car & Driver, σε μία συνέντευξη την οποία ασμένως αναδημοσιεύουμε...

Ήταν μια ζεστή μέρα του Ιουλίου με τα τζιτζίκια να έχουν ήδη αρχίσει τo τραγούδι τους, όταν πριν τις 11, χτυπούσα το κουδούνι στην αγροικία του Χρόνη και της Ρηνιώς. Ζούν εκεί, λίγο έξω από το Μικροχώρι Καπανδριτίου, κάτι παραπάνω από ένα τέταρτο του αιώνα. Πίσω από ένα παλιό βυσσινί Niva ξεπρόβαλε ο Χρόνης με βήματα αργά, συνοδευόμενος από επιβλητικό, λευκό, φουντωτά τριχωτό σκύλο. Αργότερα έμαθα ότι ήταν γένους θηλυκού, ονόματι Stormy. Καταιγίδα. Σε αντίθεση με το όνομα της δεν παρατηρούσες κάποια καταιγιστική συμπεριφορά. Στην ίδια περίπου ρότα κινήθηκε και ο βιός του Χρόνη. Μετά από μια τόσο καταιγιστική, πλήρη, ζωή έχεις απέναντι σου έναν άνθρωπο βαθιά ήρεμο, με σπάνιες εμπειρίες, γοητευτικά γερασμένο.

Καλωσόρισε, χαιρέτησα και σε λίγα λεπτά συζητούσαμε στη γωνιά του. Ανάμεσα μας το μικρό του γραφείο. Αριστερά του, ένα ανοικτό παράθυρο που ξεχείλιζε από τους κόκκινους ιβίσκους του Ελληνικού καλοκαιριού. Οι ερωτήσεις μου δεν έχουν τόση σημασία. Στο κείμενο που ακολουθεί, παραθέτονται μοναχά ο δικός του λόγος. Μεστός, καινοτόμος, ενδιαφέρων, ανθρώπινος, αγωνιστικός, ρομαντικός, σπαραξικάρδιος, οπωσδήποτε καταιγιστικός αλλά και αισιόδοξος, παρά το κλίμα της εποχής.

"..Πιστεύαμε, κάποιοι ρομαντικοί, τότε ότι μπορούσαμε να φτιάξουμε κάτι όμορφο, κάτι ιδιαίτερο, αλλά όπως έχει πει ο Δαντών: "τα βήματα της ανθρωπότητας είναι οι ταφόπλακες των ρομαντικών". Ήμαστε, θαρρώ, η τελευταία γενιά των Μοϊκανών, των ρομαντικών. Είχαμε έναν μύθο, πιστεύαμε μια ιδεολογία, για αυτή θυσιάζαμε και τη ζωή μας ακόμα. Για μια καλύτερη ανθρωπότητα, για μια ομορφότερη κοινωνία, όλα τα γνωστά. Ε! αποδείχτηκε ότι το όραμα της ιδανικής κοινωνίας που παλεύαμε δεν ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί, διότι η συνείδηση των ανθρώπων, κι όταν λέω συνείδηση εννοώ παιδεία, βαθιά παιδεία, δεν ήταν στο επίπεδο του πολιτισμού που έπρεπε να δημιουργήσει. Έτσι ξανακαβάλησε η εξουσία και με όλα τα προσχήματα, νόμιμα, ή παράνομα εγκαθίδρυσε ένα καινούργιο καθεστώς, χειρότερο από εκείνο που προϋπήρχε. Αυτό σε παγκόσμιο επίπεδο. Από την Οκτωβριανή επανάσταση, το Βιετναμ, την Κούβα, παντού…"

"…Οι μόνοι από τους επαναστάτες οραματιστές που διέσωσαν την αθωότητα τους είναι εκείνοι που σκοτώθηκαν νωρίς. Από τον Χριστό, τον Γκεβάρα, τον Βελουχιώτη, τον Μπελογιάννη, και τόσους άλλους..."

"..Δεν χάθηκε, δεν υπήρξε ευκαιρία, το '44. Εδώ πάνω έχει ένα ταβερνάκι. Το είχε ένας γέροντας, ο μακαρίτης πια ο Μπάρμπα – Βασίλης. Καθόμαστε μια μέρα και κουβεντιάζαμε. Εγώ αντάρτης, εκείνος στον εθνικό στρατό. Ήταν πολυβολητής. Εκεί που τα πίναμε και τα λέγαμε, αναρωτιόταν τι παραλογισμό ζήσαμε. Γυρνάω και του λέω: "Βασίλη καλά που κράταγες το πολυβόλο σου γερά, γιατί αν είχαμε κερδίσει εμείς θα καταστρέφαμε την Ελλάδα". Έτσι είναι τα πράγματα. Το επίπεδο της καθοδήγησης και του λαού ήταν τέτοιο, που δεν μπορούσε να στηρίξει ένα καινούργιο πολιτισμό, πέρα από το γεγονός ότι οι συνθήκες ήταν τέτοιες, που τι θα γινόμαστε; Μια Βουλγαρία, μια Αλβανία, κάτι τέτοιο…"

"…Μετά τον εμφύλιο η δεξιά κράτησε όλους τους νόμους. Τον 509, το τρίτο ψήφισμα και πίεζε έως εξοντώσεως την αριστερά. Ανεξάρτητη δικαιοσύνη και κολοκύθια στο πάτερο. Άσε τις καταδίκες μου στα στρατοδικεία. Στις εξορίες όμως, μας στέλνανε αφού περνούσαμε -υποτίθεται, διότι δεν μας πήγαιναν ποτέ- από επιτροπές εφετών. Εκεί λοιπόν έγραφαν: "επί εν εισέτι έτος διότι κρίνεται επικίνδυνος δια την δημοσίαν τάξιν". Οι επιτροπές αυτές αποτελούνταν από δικαστές, όχι από στρατοδίκες. Πως στέλνεις ρε μαλάκα έναν άνθρωπο στην εξορία που ούτε καν τον γνωρίζεις; Κάθε χρόνο; Επί δέκα συνεχή χρόνια; Χωρίς να τον έχεις συναντήσει, να τον έχεις συζητήσει ούτε μια φορά;…"

"…Όταν επέστρεψα από ένα ταξίδι στη Σοβιετική Ένωση, το '64, αφού είχα πάρει με χίλια ζόρια διαβατήριο, με ρώτησε η Ρηνιώ, πως είναι τα πράγματα. Ήμουν απογοητευμένος με αυτά που είχα αντικρίσει και της είπα. "Άσε, αλλά εμείς που ήμαστε Μεσογειακός λαός, θα σενιάρουμε έναν κομουνισμό, άλλο πράγμα." Δεν τα πίστευα, αλλά τι να κάνω, τι να πω; Που να πάω; Το κόμμα και η πάλη μου για τον κομμουνισμό ήταν η ζωή μου η ίδια. Είναι εύκολο να αρνηθείς τη ζωή σου; Σήμερα ας πούμε, μια χαρά παλιοί σύντροφοι, είναι ακόμα στο κόμμα. Πώς να αρνηθούν τη ζωή τους;…"

"…Όταν μετά την δικτατορία αποφυλακίστηκα, δούλευα σε μια επιχείρηση. Κάποιος με ζητούσε επίμονα. Τον κοιτώ, με κοιτά ήταν ένας από τους βασανιστές μου στην ασφάλεια "Τι συμβαίνει; Πως από εδώ." ρωτώ. "Ρε συ Χρόνη να, ..ντρέπομαι κιόλας, αλλά έχω ένα γιο, και δεν έχει δουλειά. Μήπως μπορείς να με βοηθήσεις;". Πιάσαμε την κουβέντα. Μετά πήγαμε στη "Σμαρώ", ένα ουζερί στην Καισαριανή, τα ήπιαμε και κλαίγαμε και οι δυο. Κοίτα να δεις. Όταν είσαι επαναστάτης και μάλιστα ρομαντικός, για να μπορέσεις να επιβιώσεις μέσα από αυτή τη κρεατομηχανή που σε περνά η εξουσία, πρέπει να φυλάξεις τον πολιτισμό και την αξιοπρέπειά σου σαν το ακριβότερο άρωμα. Να μην πέσεις στο επίπεδό τους. Μόνον αυτό σε σώζει σαν άνθρωπο. Αυτό είναι που σε κάνει άνθρωπο μέσα σε αυτή τη σύγκρουση. Αυτός είναι ο πολιτισμός. Αν βγαίναμε από τα πηγάδια που μας είχαν ρίξει, φορτωμένοι με χειροβομβίδες και μαχαίρια θα ήμαστε μια από τα ίδια…"

"…Στη φυλακή με τους συγκρατούμενους μου λέγαμε, σαν παιχνίδι, τι δουλειά θα κάναμε στο μέλλον. "Χρονάρα εσύ τι θα κάνεις;" ρωτούσαν. "Ενωματάρχης στην ασφάλεια", απαντούσα. Κι αυτοί νόμιζαν ότι έτσι, εγώ θα έπαιρνα την εκδίκησή μου. Αλλά δεν το έλεγα με αυτό το σκοπό. Ήθελα να παρηγορώ τις μανάδες για τα παιδιά τους, που ήταν μέσα. Φανταζόμουνα τι τράβαγε η μάνα μου, που μου έφερνε κάθε μέρα καθαρά ρούχα για να παίρνει τα ματωμένα, ώστε να καταλαβαίνει κάθε πότε με βασανίζουν..."

"…Το θέμα είναι να κερδίσεις τους ανθρώπους. Δεν μπορείς να σώσεις τους ανθρώπους αν δεν θέλουν οι ίδιοι να σωθούν. Εμείς οι κομμουνιστές το κάναμε αυτό. Ντε και καλά να τους σώσουμε. Άμα ο άλλος δεν γουστάρει, δεν νοιώθει ότι πρέπει να σωθεί, πως θα τον υποχρεώσεις…";

"…Ο Αντρέας, ως μέγας δημαγωγός, πήρε όλη τη γκάμα των συνθημάτων της αριστεράς, τα υιοθέτησε, τα απαξίωσε μέσα από την εξουσία του και η αριστερά έψαχνε να βρει την προίκα της. Σαν να μην έφτανε αυτό, μας κληρονόμησε και το σόι του…"

"…Τότε, εμείς οι ρομαντικοί είχαμε μια ιδεολογία, ένα όραμα, ένα όνειρο, είχαμε βέβαια και έναν αντίπαλο απέναντί μας. Το σύστημα ασκούσε τη βία στο σώμα μας. Μας φυλάκιζε, μας βασάνιζε, μας τουφέκιζε. Σήμερα το σύστημα ασκεί τη βία του στον εγκέφαλο. Τους κάνει λοβοτομή. Είναι πολύ δύσκολο σήμερα να διαμορφώσει συνείδηση ο άνθρωπος. Ζει σε έναν ψεύτικο κόσμο, μια ψεύτικη ζωή. Υπάρχει καταναλωτισμός, διαφήμηση, τηλεόραση. Από τις δικές μας γενιές αφαίρεσαν την ποιότητα ζωής. Από τις σημερινές γενιές τους αφαιρούν την ίδια τη ζωή. Ο νέος άνθρωπος τι μέλλον έχει σε αυτή τη χώρα; Ακούει καθημερινά νούμερα, μνημόνια, χρεοκοπίες και τα ρέστα. Είναι δημοκρατία να έχουν συμβεί όλα αυτά τα τραγικά μετά την μεταπολίτευση, να έχει οδηγηθεί η χώρα σε υποδούλωση, σε εθνική υποτέλεια, τόσα σκάνδαλα, μίζες και να μην έχει πάει ένας άνθρωπος φυλακή; Ένας να μην έχει ζητήσει συγνώμη; Ένας ρε! Ποια δικαιοσύνη; Ποια δημοκρατία; Επειδή έφαγε ο Πάγκαλος ένα γιαούρτι στη μούρη θίγουμε τους θεσμούς; Αν υπήρχε μια ευνομούμενη δημοκρατία έπρεπε να παραπεμφθούν για δωσιλογισμό, όσοι άσκησαν εξουσία. Ζούμε μια τραγωδία με ηθοποιούς μαριονέτες. Όσο για το παρελθόν άστο να κοιμάται. Το σύστημα έχει τέτοια δύναμη ώστε σβήνει τα χνάρια της ιστορίας. Είναι τρομακτικό…"

"…Ενώ το πολιτικό σύστημα μας έχει φέρει σε αυτό σημείο, μόλις συμβαίνει μια παρεκτροπή, μια προπηλάκιση ενός βουλευτή, αμέσως τίθεται θέμα θεσμών της Δημοκρατίας. Προσωπικά είμαι εναντίον αυτών των μεθόδων, αλλά αν έχεις έναν ολόκληρο λαό αγανακτισμένο κάποιος είναι και παρορμητικός. Αυτό σημαίνει ότι θίγονται οι θεσμοί; Και ποιοι είναι αυτοί; Κάθε τέσσερα χρόνια να πουλάς την ψήφο σου στον υποψήφιο ή στο κόμμα με την προσδοκία να βρεις μια θέση στην κοινωνία, μια εργασία, εσύ ή το παιδί σου; Αυτή είναι η Δημοκρατία; Το δικαίωμα στην εργασία, σε μια αξιοπρεπή ζωή, στην ασφάλεια, στην ευτυχία, το δικαίωμα στο να εξασφαλίσεις το μέλλον των παιδιών σου δεν είναι δημοκρατικό δικαίωμα και είναι το παζάρι που γίνεται κάθε 4 χρόνια; Πρέπει να αντιληφθούμε ότι η ζωή είναι ένα δώρο που μας δίνεται άπαξ και έχει ημερομηνία λήξεως και έχουμε το δικαίωμα να τη χαρούμε να την μοιραστούμε, να δημιουργήσουμε. Ε! το γεγονός ότι το σύστημα μας εμποδίζει τα κάνουμε όλα αυτά και μας οδηγεί στην κατάθλιψη, στην μιζέρια, στην ανεργία, στην ανασφάλεια, με συγχωρείτε αλλά αυτό δεν είναι δημοκρατία…"

"…Για αυτό θεωρώ σημαντικό γεγονός ότι οι άνθρωποι βγήκαν στις πλατείες. Να κοιταχτούν, να ψαχτούν, να συναντήσουν τα όνειρά τους, να αλλάξουν κάποιες κουβέντες, να βγουν από τις μάντρες των κομμάτων. Το αυθόρμητο είναι δημιουργία. Και βέβαια όλοι οι ηγήτορες των κομμάτων αναρωτήθηκαν, πως γίνεται αυτό χωρίς αυτούς, χωρίς καθοδήγηση;…"

"…Το σύστημα από χρόνια τώρα, κυριαρχεί τόσο πολύ, ώστε έχει υποχρεώσει τους ανθρώπους να το αναπαράγουν συνεχώς. Και το πρόβλημα αυτή τη στιγμή δεν είναι απλώς και μόνον η διεύρυνση των θεσμικών ορίων της ελευθερίας μέσα στην κοινωνία. Το πρόβλημα είναι η απελευθέρωση του ανθρώπου. Εκεί είναι η δυσκολία διότι οι άνθρωποι έχουν μεταλλαχτεί και είναι πολύ δύσκολο να ξαναβρούν τον εαυτό τους, την οντότητά τους…"

"…Όταν ακούω για το πόσο πλούσιο κράτος ήμαστε, επειδή ανακαλύψαμε τα πετρέλαια στο Αιγαίο και στο Ιόνιο με πιάνει κατάθλιψη. Θα τα καταστρέψουμε, όλα. Θα γίνουμε μια αποικία των πολυεθνικών του πετρελαίου. Φαντάζεσαι τις πλωτές δεξαμενές άντλησης στο Αιγαίο και τα βαπόρια να πηγαινοέρχονται;…"

"…Ακόμα και οι ακτιβιστές οικολόγοι οι οποίοι αναμφισβήτητα κάνουν μια σοβαρή δουλειά για να διαμορφωθεί μια οικολογική συνείδηση, δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι ο πλανήτης μας έχει δύο περιβάλλοντα. Το φυσικό και το κοινωνικό. Το πρόβλημα είναι ότι το κοινωνικό ασκεί τέτοια καταστροφική πίεση στο φυσικό ώστε για να το προστατεύσουμε πρέπει να κάνουμε ανατροπές στο κοινωνικό. Για αυτό η οικολογία είναι επαναστατική. Ο άνθρωπος πρέπει να καταλάβει, ότι το περιβάλλον είναι το σπίτι του..".

"…Η διαφήμιση έχει τρελάνει τους ανθρώπους. Συνέχεια παράγει καινούργια προϊόντα, τα οποία προσπαθεί να πλασάρει. Η διαφήμιση έχει εκπορνεύσει μέχρι και τα πιτσιρίκια. Τα βάζουν εκεί να διαφημίζουν γαριδάκια ή οτιδήποτε με κινήσεις "αρτίστας". Σκουπίδια. Καταναλώνουμε τους πόρους του πλανήτη με τέτοια ταχύτητα και ασυδοσία που δεν ξέρουμε τι θα γίνει αύριο. Τα φυσικά αγαθά, το νερό, ο αέρας, ο ήλιος καταστρέφονται. Και τούτοι οι κερατάδες, οι πολιτικοί βγαίνουν με στην τηλεόραση και μας κουνούν και το δάκτυλο…"

"..Ζούμε μια άσχημη εποχή. Εμείς, συγκρουόμασταν, δίναμε μάχη χαρακωμάτων, παλεύαμε. Σήμερα κλέβουν τη ζωή των παιδιών, των ανθρώπων. Σήμερα με ποιόν να παλέψεις; Ούτε αφεντικό δεν έχεις. Πολυεθνική εταιρεία σου λέει. Τέτοιοι είναι οι μηχανισμοί. Ψεύτικο χρήμα, πλαστικό. Γύρω σου δεν υπάρχει μια αξία για να στηριχτείς. Τι είναι αυτό; Κοινωνία; Πολιτισμός;…"

"..Το χίπικο κίνημα ήταν η τελευταία εξέγερση του ανθρώπου. Γιατί ήταν τόσο σημαντικό; Διότι είχε αντιληφθεί ότι τα πανεπιστήμια μετατρέπονταν σε στρατόπεδα τεχνοκρατικής γνώσης που θα παρήγαγαν, όπως παράγουν, ηλιθίους υψηλής τεχνολογίας. Έτσι ξεκίνησε η αμφισβήτηση όλου του συστήματος. Μαζί με τον πόλεμο του Βιετ - ναμ γεννήθηκε μια δυναμική που αμφισβητούσε πλέον τα πάντα. Για να το διαλύσουν έριξαν με τους τόνους τα χημικά ναρκωτικά. Δυστυχώς το σύστημα είναι τόσο ισχυρό που το έκανε μόδα. Εδώ έκανε μόδα και τη φιγούρα του Γκεβάρα, τον χιπισμό θα άφηνε;…"

"…Στην Καβάλα πήγα για τελευταία φορά πριν λίγα χρόνια. Με πονάει πολύ. Δεν έβρισκα το δρόμο του σπιτιού που γεννήθηκα. Την έχουν καταστρέψει. Πολυκατοικίες τέρατα…"

"…Τι να κόψω; Το τσιγάρο; Ογδόντα ενός χρονών άνθρωπος, 68 από αυτά καπνιστής. Πάσχω και από αποφρακτική πνευμονοπάθεια, αλλά αν το κόψω θα είναι σοκ για μένα …"

"…Τι να κάνουμε; Να ξαναφτιάξουμε την πατρίδα μας. Να ξαναεποικίσουμε τη γη μας. Να ξαναστήσουμε τη γεωργία μας. Έχουμε μια χώρα παράδεισο. Παράγουμε τα πάντα και τόσο εκλεκτά. Να γυρίσουμε στα χωριά μας, να ξαναδεθούμε με τη γη. Να πάνε στο διάολο και οι δανειστές και τα χρέη μας. Τι θα κάνουν; Θα μας στείλουν τους πεζοναύτες; Θα υποφέρουμε, αλλά θα υποφέρουμε για μας και ό,τι δημιουργήσουμε θα είναι δικό μας πια…"

Ζεστή μέρα του Ιουλίου με τον ήλιο, να μοιράζει αλύπητα τις καυτές, κάθετες πια ακτίνες του και τα τζιτζίκια να "δουλεύουν" ήδη υπερωρίες όταν, μετά τις δύο το μεσημέρι, η Ρηνιώ με συνόδευε μέχρι την εξώπορτα. Ο Χρόνης, ύστερα από το μεσημεριανό "τουρλού" και το κρασί που μοιραστήκαμε, είχε πλαγιάσει και ίσως να ονειρευόταν, είτε το μαχαλά των παιδικών του χρόνων στα Ποταμούδια, είτε την ιδανική κοινωνία. Θυμάμαι μια κουβέντα του:

"Αφού η γενιά μου δεν κατάφερε να αλλάξει τον κόσμο, τουλάχιστον να μην αφήσω τον κόσμο να με αλλάξει, κι αυτό είναι ύψιστη πολιτική θέση κατά την άποψή μου"

Στις μέρες που ζούμε και η επόμενη γενιά, η δική μου γενιά, οφείλει να αποδεχτεί παρόμοιες σκέψεις. Όχι μόνον ως δήλωση, ως αποδοχή της όποιας ήττας - αποτυχίας αλλά και ως σημαία, ως σύνθημα, ως σάλπισμα της τελευταίας, ίσως, μάχης. Εκείνης της προάσπισης της αξιοπρέπειάς της.

Ο Χρόνης και αρκετοί ακόμα που δεν έτυχε να γίνουν ευρύτερα γνωστοί, αξίζουν με το παραπάνω αυτή την ύψιστη τιμή. Όχι μόνον διότι άντεξαν στο άλεσμα της κρεατομηχανής, όχι μόνον διότι ενώ προδόθηκαν δεν έβγαλαν άχνα, αλλά και διότι δεν διεκδίκησαν ποτέ, στάλα εξουσίας.

Αυτό που τελικά μένει μετά από 81 χρόνια ζωής, εκ των οποίων 20τόσα φυλακίσεων, εκτοπίσεων και ατελείωτων, βάναυσων ξυλοδαρμών είναι το απόσταγμα της πορείας, η ανιδιοτέλεια των θυσιών και η πλήρης αποδοχή όλων όσοι καταλαβαίνουν.

Αυτό το τελευταίο, είχα την ευκαιρία να το διαπιστώσω την επόμενη φορά που βρεθήκαμε στο ταβερνάκι του Βασίλη, κάτω από τη δροσερή μουριά. Με πόση θέρμη, με πόσο ανοιχτά χαμόγελα, τον χαιρετούσαν οι συντοπίτες του, με τι χαρά τον κερνούσαν, χωρίς να περιμένουν τίποτα για αντάλλαγμα, δίχως να υπάρχει καμιά συναλλαγή. Το εισέπραξα σαν τον θρίαμβο της ανθρωπιάς, της επικοινωνίας, της ανυστεροβουλίας, της συντροφικότητας.

Μπορεί όλα αυτά να είχαν, για τον Χρόνη ένα κόστος τεράστιο, κολοσσιαίο. Είμαι όμως βέβαιος, ότι ποτέ δεν το σκέφτηκε, ποτέ δεν το μετάνιωσε και κυρίως, ποτέ δεν το διατίμησε.

Κείμενο: Νικόλας Στ. Ζαλμάς (nikolas@pegasus.gr)

• Ο Χρόνης Μίσσιος γεννήθηκε στη Καβάλα, από γονείς καπνεργάτες. Έζησε τα πρώτα του χρόνια στα Ποταμούδια, μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες, εργάτες και παράνομους κομμουνιστές κυνηγημένους από τη δικτατορία του Μεταξά. Η οικογένεια του καταφεύγει στη Θεσσαλονίκη, όπου Χρόνης δουλεύει σαν μικροπωλητής. Σχολείο πήγε ως τη δευτέρα δημοτικού. Στη κατοχή, ο Ερυθρός Σταυρός στέλνει αποστολές παιδιών σε αγροτικές περιοχές για να τα σώσει από τη πείνα, έτσι βρίσκεται τσοπανόπουλο στα Γιαννιτσά, απ' όπου, με το κοπάδι του, περνάει στους αντάρτες που τον χρησιμοποιούν ως σύνδεσμο. Με την απελευθέρωση επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη. Οργανώνεται στο Δημοκρατικό στρατό πόλεων, και στα 17 του το 1947, συλλαμβάνεται, βασανίζεται άγρια, και καταδικάζεται σε θάνατο. Έζησε εννιά μήνες περιμένοντας κάθε πρωί να τον εκτελέσουν. Το 1953 αποφυλακίζεται, παρουσιάζεται στο στρατό και στέλνεται στο Μακρονήσι, αργότερα στον Αη-Στράτη, ώς το 1962 που διαλύθηκε το στρατόπεδο. Από τότε, δουλεύει ως στέλεχος της Ε.Δ.Α. Η δικτατορία του '67 τον βρίσκει μέλος της πενταμελούς γραμματείας της Δ.Ν. Λαμπράκη. Περνάει στη παρανομία και μαζί με άλλα στελέχη ιδρύουν το Π.Α.Μ. Το Νοέμβριο του 1967 συλλαμβάνεται και καταδικάζεται από το στρατοδικείο σε δεκαοχτώ χρόνια φυλακή. Και πάλι Αβέρωφ, Κέρκυρα, Κορυδαλλός, ως την αμνηστία, τον Αύγουστο του 1973

Τετάρτη, 3/8/2011 εφημ. ΕΘΝΟΣ 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

• 
• 
• 
• 
• 
• 

Η «Αρκαδική γεύση» σε νέο χώρο

Η «Αρκαδική γεύση» επεκτείνεται και σε νέο χώρο. Στο δημόσιο δρόμο  στο Χάνι, σε ένα εντυπωσιακό παραδοσιακό κτίριο, θα μπορούμε να αγοράσουμε και απολαύσουμε τα προϊόντα της «Αρκαδικής γεύσης». 
Ο συμπατριώτης μας Χρήστος Κολλίντζας, (από Βλαχέρνα) γνώστης της αγοράς και υπέρμαχος πάντα της ποιότητας των προϊόντων που παράγει, θα μας υποδέχεται στο νέο χώρο, που με πολύ μεράκι φτιάχνει και θα αποτελεί σημείο αναφοράς και για τον ίδιο και για το χωριό μας.
 Ευχόμαστε καλές δουλειές.

www.vlaxerna.gr

Η ΓΕΩΠΟΝΙΚΗ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗΣ κοντά σας...

   Σ α ς π ρ ο σ φ έ ρ ο υ μ ε :    

Γεωργικά φάρμακα για ερασιτέχνες και επαγγελματίες

Λιπάσματα υγρά, κρυσταλλικά, κοκκώδη

Σπόρους σιτηρών και ψυχανθών για κτηνοτροφή, κηπευτικών, καλλωπιστικών, γκαζόν, καθώς επίσης και βολβούς

Τύρφες, φυτοχώματα και άλλα προϊόντα εδαφοβελτίωσης

Γεωργικό εξοπλισμό, μηχανές γκαζόν, γεωργικά εργαλεία

Υλικά αρδευτικών δικτύων

Αντλίες, πιεστικά συγκροτήματα

Υλικά για την κατασκευή λιμνών και συντριβανιών

Ζωοτροφές και βιταμίνες για κουνέλια, κοτόπουλα και κατοικίδια

Εξοπλισμό για την εκτροφή ορνίθων και κουνελιών

Είδη οινοποιίας (εμφιαλωτήρες, μπουκάλια, φελλούς, ασκούς κ.ά.)

Ανοξείδωτα δοχεία για λάδι, κρασί και μέλι, καθώς και πλαστικά βαρέλια και δοχεία

Δίχτυα, πανιά, σακιά για ελαιοσυλλογή

Ψεκαστήρες πλάτης και προπιέσεως

Φόρμες και υποδήματα εργασίας, στολές και μάσκες ψεκασμού, μπότες, γάντια

Γλάστρες πλαστικές, κεραμικές, ξύλινες και γλαστροθήκες

Κλουβιά για πουλιά, σπιτάκια σκύλων, ενυδρεία

· Γεωργικά φάρμακα

· Λιπάσματα

· Σπόροι

· Φυτώρια

· Ζωοτροφές

· Είδη ζωοτροφίας

· Αρδευτικά

· Φυτοχρώματα

· Γεωργικά εφόδια

· Κεραμεικά

· Κατασκευή και συντήρηση κήπων

  Γεώργιος Φ. Κόντος  

Γεωπόνος Γ.Π.Α.

ΑΓΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ 14

ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗ

ΤΗΛ. 27910 25101 & 6973 742959

Αναλαμβάνουμε:

· Τη μελέτη-διαμόρφωση χώρου και την κατασκευή κήπων

· Την εγκατάσταση συστημάτων αυτόματου ποτίσματος

· Την τοποθέτηση έτοιμου χλοοτάπητα

· Τη διακόσμηση με ξύλινες και υδάτινες δημιουργίες

· Τη συντήρηση υπαρχόντων κήπων (κλάδεμα, κεντρώματα, χορτοκοπή, ραντίσματα)

* ΓΕΩΠΟΝΙΚΗ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗΣ *

"Φλέβα χρυσού" τα βότανα της Κρήτης

τα βότανα της Κρήτης

Πριν από τρία χρόνια ο Βαγγέλης Καστρινάκης αποφάσισε να δημιουργήσει στο Ηράκλειο μια καινοτόμο εταιρεία παραγωγής εκχυλισμάτων και αιθέριων ελαίων από το ανεξάντλητο «χρυσωρυχείο» βοτάνων της Κρήτης.

Πριν καν συμπληρώσει έναν χρόνο λειτουργίας, η εταιρεία Cretan Herbal Chem εξάγει, ήδη, το 50% της παραγωγής της. Ετοιμάζει μια πλήρη σειρά καλλυντικών με βάση βότανα της μεγαλονήσου για λογαριασμό αυστραλιανής εταιρείας, ενώ συνεργάζεται ή συζητάει τη σύναψη συμφωνιών με εταιρείες από τη Σκανδιναβία, τις ΗΠΑ και τον Καναδά.Φεύγοντας για οικονομικές σπουδές στις ΗΠΑ, ο Β. Καστρινάκης βρέθηκε στη συνέχεια να σπουδάζει υπολογιστές και να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο ως στέλεχος εταιρειών και διεθνών οργανισμών. Συνειδητοποίησε την επιχειρηματική ευκαιρία που βρισκόταν κρυμμένη στα βότανα της Κρήτης όταν ο διευθυντής μιας νορβηγικής φαρμακοβιομηχανίας του είπε πως έψαχνε εκχύλισμα αγκινάρας. «Το χρησιμοποιούν σε χάπια που βοηθούν το πεπτικό σύστημα και με ρώτησε γιατί δεν το παράγουμε στην Ελλάδα».

Η ιδέα ενισχύθηκε από τα όσα άκουγε να παρουσιάζουν γνωστοί έλληνες και ξένοι καθηγητές, οι οποίοι μετείχαν σε διεθνή συνέδρια που οργανώνονταν στα Χανιά, στο συνεδριακό κέντρο όπου δούλευε τα τελευταία χρόνια. Ο κύβος για τη δημιουργία της μονάδας παραγωγής ερρίφθη μετά από επαφές με παραγωγούς της Κρήτης που δήλωναν έτοιμοι να στηρίξουν την καλλιέργεια βοτάνων, εξασφαλίζοντας στην εταιρεία μεγάλο μέρος των πρώτων υλών.

Η επένδυση έφθασε τα 2 εκατ. ευρώ, από τα οποία 419.000 ευρώ προήλθαν από επιδότηση μέσω του αναπτυξιακού νόμου και τα υπόλοιπα από ίδια κεφάλαια και τραπεζικό δανεισμό. Ομως, η εταιρεία πήρε εξαρχής γεύση της ελληνικής γραφειοκρατίας. «Χρειαστήκαμε έναν χρόνο για τη δημιουργία της μονάδας και δύο χρόνια για να εξασφαλίσουμε τις απαραίτητες άδειες λειτουργίας. Σκεφτείτε ότι, επειδή το αντικείμενό μας δεν είναι συνηθισμένο, δεν ήξεραν σε ποια κατηγορία επιχειρήσεων να μας κατατάξουν. Και μας κατέταξαν τελικά στην κατηγορία Βυρσοδεψεία-Βαφεία...» λέει ο Β. Καστρινάκης.

Στους ελάχιστους μήνες που λειτουργεί, η Cretan Herbal Chem προμηθεύει -ήδη- με εκχυλίσματα και αιθέρια έλαια βοτάνων γνωστές ελληνικές εταιρείες αλλά και εταιρείες στη Σκανδιναβία και την Αυστραλία, ενώ διαπραγματεύεται συμφωνίες με εταιρείες της Βόρειας Αμερικής. Εταιρεία της Αυστραλίας, που ελέγχει μεγάλο αριθμό φαρμακείων σε πόλεις όπως το Σίδνεϊ και η Μελβούρνη, απευθύνθηκε στον Β. Καστρινάκη, ρωτώντας τον αν μπορεί η εταιρεία του να δημιουργήσει μια πλήρη σειρά καλλυντικών με βάση εκχυλίσματα και αιθέρια έλαια από βότανα της Κρήτης.

«Η σειρά καλλυντικών έχει την εμπορική ονομασία 25Α (από το γεωγραφικό μήκος όπου βρίσκεται η έδρα της εταιρείας, στο Ηράκλειο), είναι ήδη έτοιμα τα προϊόντα για τα μαλλιά και την περιποίηση σώματος, ενώ η σειρά θα ολοκληρωθεί εντός του 2011. Τα προϊόντα θα κυκλοφορήσουν με αυτό το εμπορικό σήμα στην Αυστραλία, την Ιαπωνία και στον υπόλοιπο κόσμο. Ηδη, κυκλοφορούν πιλοτικά σε επιλεγμένα ελληνικά φαρμακεία» λέει ο Β. Καστρινάκης.

Με όπλο τα εκχυλίσματα βοτάνων της μεγαλονήσου, η Cretan Herbal Chem δημιούργησε μεταξύ άλλων μια σειρά προϊόντων που προορίζονται για διεθνή καριέρα. Ετσι, μεταξύ άλλων, δημιούργησε σαμπουάν για λιπαρά μαλλιά με βάση εκχυλίσματα τσουκνίδας και λάππας, μαλακτική κρέμα μαλλιών με μάραθο και αχιλλέα (σ.σ.: πρόκειται για σπάνιο βότανο), αφρόλουτρο με μελισσόχορτο και μαντζουράνα και αντηλιακά με βάση συνδυασμούς εκχυλισμάτων από πεύκο, φασκόμηλο και κόκκινο σταφύλι.

Το σημαντικότερο είναι ότι τα προϊόντα αναπτύχθηκαν με ελληνική τεχνογνωσία, σε συνεργασία με τη Φαρμακευτική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και το Εργαστήριο Φαρμακογνωσίας Φυτικών Προϊόντων, με επικεφαλής τον καθηγητή Βασίλη Ρούσση. Η Cretan Herbal Chem συζητάει ήδη με σουηδική φαρμακοβιομηχανία, η οποία ενδιαφέρεται να παραγάγει τσίχλες με βάση εκχύλισμα ενός από τα πιο γνωστά βότανα της Κρήτης, του έρωντα (δίκταμου). Ταυτόχρονα, η κρητική εταιρεία βρίσκεται στο τελικό στάδιο ανάπτυξης ενός πρωτοποριακού εντομοαπωθητικού σε μορφή ταμπλέτας, το οποίο δεν θα απαιτεί ηλεκτρικό ρεύμα για να λειτουργήσει.

fe-mail.gr

Αναδημοσιευση Απο Ρεθεμνος


Greecelands

Διαβάστε περισσότερα: http://rc-cafe.blogspot.com/2011/07/blog-post_2446.html#ixzz1RAOdHe8N